BLOG

“Dat kan ik niet uitleggen, dat is een gevoel”

11/06/16

0

Live Performers Meeting 2016

Onze VJ’s zijn voortdurend op zoek naar nieuwe inspiratie. Ze bezoeken daarom graag spannende en mooie evenementen over design, video en technologie. Aan het woord in deze blogpost: VJ Frouke ten Velden, die onlangs de LPM bezocht. Dit is de wereldwijd meest vooraanstaande conferentie voor video performers. Frouke is zelfstandig video kunstenaar en VJ. Ze exposeert in onder meer in het Van Gogh Museum, tourt als VJ met de succesvolle band My Baby, en geeft les in het Rijksmuseum en aan de VjAcademy.

“Hoewel we er niet al te best voor staan is de mens op zichzelf nog niet eens zo een waardeloos wezen. Ik vier de dag waarop wij onze gewone bijltjes inruilden voor met patroontjes versierde exemplaren. Niet veel later kwamen we er achter dat we in plaats van ze te gebruiken voor de jacht, ze ook gewoon in de hand konden nemen en er enthousiast mee rond een kampvuur konden dansen. We zongen hierbij repetitieve liedjes en dronken allerhande kruiden drankjes die onze ogen openden voor een wereld die we eerder nooit zagen. Of er misschien nooit eerder was..

Vanaf dat moment is het allemaal een beetje uit de hand gelopen.

Want ook al ontbreekt het directe nut er van, om een of andere reden genieten we van dansen, zingen en naar mooie dingen kijken. Gooi alles bij elkaar en het wordt allemaal nog beter. Iets met de som der delen en het samengaan: De clubnacht, waar VJ’s, licht jockeys, laser artiesten, muzikanten, dansers, MC’s, performers en zelfs het publiek een synergie van deze elementen vormen. LPM is zo een moment waarop ik stiekem vier dat we deze fantastische beslissing hebben gemaakt. Mei 2016 werd Live Performers meeting gehouden, in Amsterdam om de hoek van VeeJays.com headquarters nog wel.

Bierkratten
LPM is een met de Italiaanse slag georganiseerd terugkerend internationaal evenement, zoals de naam al doet vermoeden, een meet-up voor live-visual performers. Het nostalgische beeld van de VJ wat bij sommige mensen is blijven hangen (in een hoek verstopt, video-mixend vanaf een geïmproviseerd werkstation gemaakt van bierkratten) gaat natuurlijk al lang niet meer op. Het mooie van LPM is dat het hele scala aan VeeJays voorbij komt, dus wel de rauwe videomixende “I dont care about my 480p” naar “I find it liberating to have my footage to be pixelated so I spend weeks in building a plugin for it”. LPM is een mix van nerds, artistiekelingen, creatievellingen, netwerkers, krakers, art-directors van creative-agencies en gelukzoekers.

Onder gelijken
Van politiekgeëngageerd tot surface design, maar allemaal naast elkaar, informeel en geïmproviseerd. Behalve dat het fantastisch is om dit drie dagen lang allemaal zonder schijnbare regie of plan te mogen aanschouwen is het ook een heel gemoedelijke en inspirerende omgeving. Het is altijd fijn om onder gelijken te zijn, “Jaa dat kan ik niet uitleggen, dat is een gevoel” –Hans Teeuwen.

157 performances
Het is echt een meetup voor (AV) live-perfromers, voor sommige VJ’s een showcase voor anderen een expositie, maar vooral gaat het over kennis delen, inspireren en experimenteren: Naast de vele (157) performances en installaties werden er lezingen georganiseerd en waren er verschillende workshops. Ik heb de workshop Tangible Interfaces gevolgd, wat werd gegeven door Pangenerator, een Poosle kunstenaars groep voor interdisciplinair new media design. We leerden hoe we met Arduino en Processing door verschillende sensors te gebruiken de echte wereld als input konden gebruiken om iets (visueel) te triggeren.

Pro-nerds
De workshop liet de mogelijkheden van sensor-based werken te zien en leerde je de basics van Arduino. Zoals dat met alles gaat, hoe meer je ergens wat vanaf weet hoe meer je beseft wat je allemaal nog niet weet en kan. Laat je hier vooral niet door ontmoedigen, want als afsluitende woorden gaven de jongens met nadruk mee dat we vooral aan de gang moesten blijven, dat we systemen konden bedenken voor onze projecten, maar dat je uiteindelijk niet alles zelf hoeft te kunnen maar het uiteindelijk door pro-nerds kan laten bouwen.

LPM hang out
De workshop was op ieder niveau wel boeiend, iedereen kwam met zijn eigen onderzoek en interesse. Met mij waren inderdaad ICT/creative coders een VJ, art-director, gelukzoeker, en ik dus, helaas als enige vrouw, doch dat heb ik maar snel losgelaten want binnen de muren van de concertzaal waren mijn zusters er weer wel. In het bruisende hart of beter gezegd de laid back LPM hang out werd veel gepraat en vanalles uitgewisseld. Het volk bleef thuis waardoor er soms maar een handje vol mensen stonden, maar daar leek niemand zich wat van aan te trekken, het was ons feestje. En aan alles komt een eind, bij wijze kers vroeg VJ VISH mij om op de laatste avond B2B met haar te VeeJayen, waarna we met elkaar tot in de vroeg uurtjes hebben gedanst, gekeken, gedronken en gevierd dat iemand ooit het geniale idee had streepjes in zijn bijl te hakken.”

Tekst: Frouke ten Velden, zie ook www.frouketenvelden.com

Een projectie als hoofdgerecht

29/04/16

Algemeen, Businessevent

0

“All the world is a stage”, zei Shakespeare. Daar zijn we het helemaal mee eens! Onlangs verzorgden onze vrienden van Vision Impossible een avondvullende projectieshow waarbij podium, smartphones én zelfs de eettafels van het publiek allemaal onderdeel waren van het decor. In onderstaand interview vertelt VJ Berry van Dijk wat daarbij komt kijken.

Berry, voor wie jou nog niet kent, wat is Vision Impossible en wat doe jij daar?
Wij zijn een 3D video contentbedrijf gespecialiseerd in visuals en stage designs voor evenementen. Vroeger bijvoorbeeld in de Mazzo, later bij Sensation, en nu bijvoorbeeld op Vrienden van Amstel, en Masters of Hardcore. Ikzelf ben met Martijn Adema en Ruben Langedijk eigenaar, en doe art direction, regie, en computer graphics (3D modelling, compositing). We verzinnen elke keer weer onmogelijke ideeën: ik vind het gaaf om binnen een eindig budget met slimme technieken het dan toch weer mogelijk te maken.

Was dit project ook zo’n onmogelijk idee? Hoe is het ontstaan?
Dit project was voor een internationale schoenwinkelketen. Die houdt eens per jaar een teamweek met afsluitend een diner met award-show voor het personeel. Veel categorieën, zoals beste verkoper, beste team, dus veel winnaars – een feel good event. De directeur daagt ons al jaren elk jaar weer uit met iets speciaals te komen qua show. Dit jaar was besloten diner en show in één ruimte te houden. Zo kwam producent Erik Arens (Mindsetting) op het idee iets met de tafels te doen, geïnspireerd door o.m. Le Petit Chef van SkullMapping. Alleen nu met veertig tafels en aan elke tafel 12 mensen. Plus een bijbehorende ceremonie met visueel stuntwerk op het podium, want dat moest natuurlijk gewoon ook nog… Erik werkt vaker met ons samen en vroeg ons dit idee het met hem verder uit te werken.

Kun je ons vertellen wat de gasten hebben meegemaakt qua visuals op dit event?

De gasten mochten plaatsnemen aan tafels waar het bestek en servies een feestelijke stralenkrans had, een soort ambilight, alles precies uitgemikt. En vervolgens de verrassing als de tafels tot leven komen: bij ieders bord een privéshow. De serveersters wisten bovendien precies waar ze per gang alles neer moesten zetten. Waarna een soepbord verandert in een eiland, de soep verandert tijdens het inschenken in lava. Perfect getimed per bord, een hele choreografie.

Hoe hielden jullie het een hele avond spannend?
Met René te Riele heb ik een over the-top-introshow gemaakt voor veel oohs en aahs. Bovendien: iedereen hoopte natuurlijk op een award. Met de projectie toverden we de eettafels om in een Rad van Fortuin-achtige quiztafels, en iedereen kon de meerkeuzevragen beantwoorden via een app op zijn eigen smartphone. Op het podiumdecor was een compleet een prijzencircus geprojecteerd, waar de directie de boel lekker opzweepte. Die waren zelf ook weer in de tafelanimatie verwerkt. De hele ruimte werd dus een ‘augmented reality’ in één uitbundige stijl. En ach, met een beetje branding en een gezellig diner doet het saamhorigheidsgevoel de rest.

Wat kwam er technisch allemaal bij kijken?
De gebruikte techniek heet ‘projection mapping’. Je houdt heel exact rekening met de vorm van de tafel en de objecten en creëert daarmee een optische illusie. Er hingen hiervoor 40 beamers aan trussen (metalen frames) aan het plafond: zoveel beamers hadden we nog nooit tegelijk gebruikt, nog los van de beamers voor het podium. De beamers kregen hun beeld vanuit meerdere mediaservers (zware computers). Met kleurcodes konden we de tafels uit elkaar houden, ze los aansturen en zorgen voor de juiste timing. En dan was elke tafel ook nog eens opgedeeld in 12 segmenten. Nee, lekker meedineren was er voor ons niet bij. Techniek is essentieel, en best een kluif, maar het mooiste is als het publiek dat helemaal niet meekrijgt en zich even op een magische plek waant.

Thnx Berry, voor dit kijkje in de keuken!
Je haalt de flauwe woordspelingen er toch wel uit he?

Bij deze productie waren betrokken

Klant: Mindsetting
Apparatuur: ACS
Creatie: Vision Impossible
Locatie: NBC Congrescentrum
Plus partners voor catering, de quiz app, en vele anderen.
Een eerdere mappingshow van Vision in NBC met Wibi Soerjadi

Interview: Hidde Kross

Jonge VJ’s gaan terug naar de natuur

31/03/16

VjAcademy

0

Video Jockey is een jong beroep, jonger nog dan robotbouwer. Zo kan het zijn dat de VjAcademy uit Amsterdam met slechts 5 á 6 – streng geselecteerde – studenten per jaar toch de grootste VJ-opleiding van ons land is. Studenten worden klaargestoomd om voor festivals, concerten, congressen etc. de videodecors te maken en te bedienen.

Afgelopen week studeerde de nieuwste lichting van de VjAcademy af met hun examenproject. De opdracht: creëer een boeiende en verrassende publieke video-ervaring. Dit is een overzicht van hun werk.

Mapping op verticale rotstuin

Japanse tuinen worden vaak ingericht met ruwe natuurlijke stenen in geometrische patronen. Zoiets heeft VJ Lise Custers gebouwd voor haar examen, maar dan verticaal: Floating stone. Vervolgens bracht zij de patronen tot leven met 3D mapping: elke steen kan ze afzonderlijk zijn eigen miniprojecie geven. Interactie lijkt het toverwoord onder jonge makers: het publiek kan via een Kinect de patronen beïnvloeden. Wat de meest intuïtieve vertaling is van gebaren naar visuele effect is ze nog aan het onderzoeken.

Projectie via gaassculpturen

VJ VISH zit in de nieuwe jonge band Dialoque – als VJ. Haar examenwerk Sea Through is daarom een concert, in A-Lab. VISH is gek op grillige patronen die ontstaat als je op én om grillige materialen heen projecteert. In dit geval wolken van staalgaas, die tussen publiek en band zweven. Als publiek kijk je naar de reflectie op de wolken, licht- en schaduwspel óp de bandleden en daarachter. VISH varieert met steeds andere kleurenschema’s en laat haar organische abstracte vormen en vlekken op de beat kronkelen.

Trillingen in magnetische verf

Over beats gesproken: video’s zo goed mogelijk bij de muziek laten passen is belangrijk voor VJ’s. VJ Eigengeis laat de muziektrillingen zélf zien. In zijn project Ferrocious heeft hij felgekleurde magnetische vloeistofmengsels gemaakt en die blootgesteld aan muziektrillingen (van een speakermagneet). Het gefilmde resultaat zijn psychedelische vloeistofdia’s 2.0, die je kunt gebruiken als samples. Niet alle muziek is geschikt: ‘Dubstep werkt beter dan Bieber’.

Visuals uit een pakje

Hoe zou het zijn om je huisfeest te decoreren met ‘visuals uit een pakje’? VJ AV Maria heeft zo’n doe-het-zelf-pakket gemaakt: VJ IT KIT. Met een patroon op een blaadje, garen en spijkers maak je eerst een soort dromenvanger op plafond of muur. Een stukje hobby-elektronica (Makey Makey) dient als schakelaar. Die verbind je via een stroomdraadje aan alledaagse objecten (een munt, of zelfs fruit) – voor elk effect een object. De objecten werken als geinige knoppen. Je krijgt een setje afwisselende videoloops die passen bij het patroon. Je hebt nog wel een beamer en een laptop nodig, dus de droom is nog een werk in uitvoering.

Kaleidoscopisch spiegelpaleis

Epic Visuals designt graag tunnel-animaties in Cinema 4D. Als je zulke animaties goed uitmikt op een scherm in een spiegelkubus, vormen de reflecties een oneindig stelsel van doorlopende ruimtes: ‘InfiniT’. Voor dit abstracte ruimteavontuur steek je je hoofd in de kubus en laat je de reflecties op je inwerken. Epic’s droom is een hele kamer op deze manier in te richten – over spacen gesproken!

Toekomst

Het eindexamen van de VjAcademy laat studenten nadenken over nieuwe manieren om te verrassend te designen met video. Zonder uitzondering koos deze lichting er voor om bewegend beeld een nieuwe twist te geven door het gebruik van echte materialen (steen, touw, vloeistof, gaas, spiegel). Omgekeerd gezegd: om wat stilstaat te laten bewegen met het gebruik van video. Het leverde 5 experimenten op die stuk voor stuk een vervolg verdienen.

De examenprojecten zijn beoordeeld door een examencommissie van beroeps VJ’s. De hier genoemde vijf kandidaten zijn geslaagd, en volop bezig hun VJ-carrière op te bouwen.

HKU studenten Eva en Ati maakten deze film over VJ’en, met onder meer het examen van VJ VISH
Leer de jaargang VJ’s 2015 kennen
Floating stone van Lise Custers nader bekeken
De inschrijving voor studiejaar 2016 – 2017 van de VjAcademy is nu geopend

Geef een jonge kunstenaar een scherm, en dan?

08/03/16

Algemeen, Blog Veejays.com

0

Als cinema een bewegende roman is, dan is videokunst een bewegend schilderij. Of is het niet zo simpel? Je hebt artistieke cinema en je hebt verhalende videokunst: waar ligt de grens? Het EYE museum is al een poos lekker bezig en covert naast cinema steeds beter deze kunstvorm-in-wording: video art.

Dat is een beetje tricky. Videokunst is niet gisteren uitgevonden, maar nog steeds een jonge stroming in ontwikkeling. Zoals cinema een vertelkunst heeft ontwikkeld die helemaal anders is dan het boek, zo weet videokunst hopelijk ook een echt eigen ervaring te creëren. In de tentoonstelling Close-up kiest EYE bovendien ditmaal voor de jongste makers. Wat krijg je dan? Is het het mooi, is het spannend, is het goed?

Mooie leegte

Letterlijk centraal in het werk van Michael en Florian Quistrebert staat een drieluik van drie projectieschermen. Hierop vlammen perfect gekozen steeds veranderende kleuren. Ik vind het goed, omdat ze laten zien hoe je vakkundig abstract beeld vormgeeft en projecteert. Zonder pretentie van een diepere laag overigens, ze noemen het zelf niet voor niets Void Fires. Deze aanpak werkt prima als decoratieve bewegende kunst. Zet maar neer op de luchthaven of in de kantoorlobby!

Ontsporende supernova

Wie ook snappen hoe je met video echt nieuwe ervaringen kunt bouwen zijn Joris Stijbos en Matthijs Munnik (U-AV). In een donkere kamer word je compleet gehersenspoeld met felle, keihard pulserende kleurvlakken. De sensatie is met weinig te vergelijken. Het enige wat bij mij opkomt, is het staren misschien met naar een ontsporende supernova.

Artistiek gehannes

Ik hou van deze aanpak omdat hij los staat van traditioneel filmgebruik, de makers het nieuwe technologieën voor het medium beheersen. De kunstenaars blijven niet steken in artistiek gehannes met gefilmd beeld of found footage, zonder veel kennis van videocreatie. Daarvan zijn genoeg voorbeelden te zien, zoals de welbekende random vlekken van verpest celluloid, vakantievideo’s met goedkope kleureffecten, strak maar domweg saai beeld van een bouwplaats of dode varkens en natuurlijk (zogenaamd) kunstzinnig bloot. Ik vind het niet spannend en het doet het medium in mijn ogen tekort.

David Verbeek, Full Contact

Dronepiloot met schuldgevoelens

Toch kan het wél – filmopnames zinvol en pakkend inzetten en daarmee een op zichzelf staand kunstwerk maken. Simpel, goed en doeltreffend doet David Verbeek dit met Full Contact (tevens een speelfim). Goed gekozen, perfect gemonteerde widescreen beelden van dodelijke aanvallen met drones die slim in sync direct naast een goed gefilmd full contact vuistgevecht te zien zijn (waar de dronepiloot met schuldgevoelens zich in stort om nu eens een eerlijk gevecht aan te gaan).

Christobal León en Joaquin Cociñ. Los Andes

Horror

En dan de gruizige installatie van Christobal León en Joaquin Cociñ. Los Andes is een horrorachtige stop-motion van een kantoor dat door tot leven gewekte lelijke materialen zoals zwarte verf en tape wordt overgenomen, met een dreigende native voiceover. Werkt goed met de monsterlijke Inca-achtige sculpturen die in hun ruimte te zien zijn, gemaakt van hetzelfde spul. Ze snappen beeld.

Conclusie

Het beeld van Close-up is wisselend, en daarom waarschijnlijk representatief voor verschillen in aanpak en niveau in (jonge) videokunst anno nu. Niet altijd de wereldtop, maar dat kan en hoeft ook nog niet. Want er zijn ruim genoeg uitschieters om veelbelovend te zijn.

Ik heb eigenlijk maar één ding toe te voegen. Close-up heeft ook een ‘Research Lab’, waar studenten van een aantal Nederlandse Academies te zien zijn. Er mist er echter nog één… EYE: bel ons gerust 😉

Close-up is te zien t/m 22 mei 2016 in het Eye Museum in Amsterdam, dagelijks van 10-19 uur
Zie ook www.eyefilm.nl/close-up
Met dank aan We Are Public

In memoriam: Peter Rubin

01/02/16

Algemeen

0

Last autumn Peter Rubin, the grandfather of VJ’s, has passed away in Berlin, Germany. As we are working with cultural institutes to preserve his legacy, we thought it fit to write a brief in memoriam for him.

Peter Rubin
Peter, originally a New Yorker, was the absolute pioneer in live video art as early as the nineteen-seventies. He received wide acclaim as a performer and artist because of his work at many major film festivals. With ‘Maxavision’ he became a landmark of the early heydays of house music, e.g. at Chromapark, Berlin, Mayday, and legendary Love Parades. In Amsterdam, where he lived a large part of his live, he was one of the artists that made Mazzo such a legendary place.

Peter was also an intense observer of society and politics, and a livelong untamed critic of the 1%. However fierce, he stayed optimistic, challenging artists to use their medium to express meaningful ideas, not to just entertain. In his work and private live, nature was extremely dear to him.

Over the last six years, Peter has graced our own VjAcademy as a guest lecturer a few times, teaching our students about the origins and history of video art, the principles of visual rithm, and much more. It is thus that we had the privilage to share unforgettable conversations (yes, debate he could!), and carry with us a lasting call to make our work matter.

Peter, thank you for bringing moving colors to our world.

See also:
* A rare online glimpse of Peter at work, at Chemistry back in 1999
* A key thesis by Peter on VJ culture

Note: there is much we could’t fit into this brief post, and much more we just don’t know about his live and work. Feel free to respectfully add any memories or insights in your comments below.